Zachód bez zachodu?
Często widzę niesamowite kształty, tekstury i barwy na niebie. Jednak na nic najbardziej zjawiskowy festiwal płomieni nad horyzontem, gdy "dół" nie gra. Obraz musi być spójny i mieć temat. Sam wycinek nieba nie stanowi kompletnej fotografii. Owo niebo wraz z chaosem na dole również nie będzie godne publikacji. Czasem bywa trudno.
Czy to zdjęcie przedstawia zachód słońca? Odpowiedź w poniższym wideo
Parametry
FUJIFILM X-H2
Fujinon 16-55mm F/2.8 LM WR (ogniskowa 35mm)
F/9
1/9s
ISO 400
okolice Bystrzycy Kłodzkiej
Lipiec 2026
Statyw, samowyzwalacz, filtr polaryzacyjny
Fotografia krajobrazu to ciągła walka z dylematami
Mało tego! Fotografia krajobrazu to ciągłe wybory, których często fotograf żałuje! Jak było tym razem? Słońce nie zachodziło w miejscu, które widzicie na zdjęciu. Te ciągnące się ślady traktory były po prostu piękną linią prowadzącą. W tym miejscu miałem cudowny dół kadru.
Gdybym z tego miejsca miał zamiar uchwycić zachód słońca, musiałbym obrócić się o 45 stopni. Miałbym jednak bardzo słabe zdjęcie z ładnym niebem. Tym samym przedmiotem okropnego dylematu było to, czy pozostać i czekać aż jakimś cudem nad ścieżką pojawi się piękne niebo czy iść w miejsce, gdzie również miałem śliczną ścieżkę wraz z lepszą perspektywą w kwestii nieba.
Mogłem wrócić się w to cudowne miejsce. Jednak tego nie zrobiłem, choć były ku temu zasadne przesłanki. Na szczęście miałem nosa i pozostałem w miejscu.
Chcesz robić lepsze zdjęcia?
Indywidualny kurs fotografii
Nerwowe "poganianie" chmur
Finalny kadr wykonałem o godzinie 21:12, a więc 12 minut po zachodzie słońca. Nerwówka związana z chmurami zaczęła się trzy kwadranse wcześniej. Celując z dobre zdjęcie o zachodzie słońca, wybieram miejsce i komponuję kadr najpóźniej pół godziny przed momentem, w którym słońce zniknie za horyzontem.
Kilka minut przed zachodem słońca sytuacja nie była zła, lecz jeszcze trochę brakowało do mojego zadowolenia...
Dlatego też od godziny 20:30 nerwowo obserwowałem ruch chmur, które bardzo niespiesznie wędrowały w stronę mojego kadru. Dylematem pozostawała kwestia orientacji zdjęcia. W grę wchodził poziom, gdyby niebo było bardzo ubogie. Podobnie było z linią horyzontu. Kompozycja kadru zależała bowiem od tego jak "bogate" będzie niebo. Gdyby było "biednie", to bez problemu linię horyzontu umieściłbym na wysokości 2/3 kadru. Pole uprawne ze ścieżką było tak urocze, że mogłoby zajmować większość kadru.
Finalnie niebo zagrało, ale dopiero o tzw. "niebieskiej godzinie". Błękit tylko w nazwie tej pory, gdyż na niebie wciąż był ogrom żaru.
